(no title)

Goedendag.
Tijdens de digitale pinksterconferentie werd er op Vrijdagochtend een overdenking gehouden door een vrouw (ze had wel een erg mooi rood pak aan. Ikzelf zou me daar erg vrouwenlijk in voelen denk ik) die mijn hart heel erg raakte.
Eerst in opstandigheid, toen in vluchten willen, en toen in het : "Nee ik moet blijven luisteren". Dat laatste heb ik maar gedaan omdat ik geloof dat als God iets zegt, dat je dat dan maar beter kan doen!
God vroeg me: "Wat gebeurt er nou met je"? Ik ging mijzelf eens na hierin.
Ik word opstandig boos (zelfde gevoel als dat ik wel eens heb als ik in de groep ben als iets mij triggert. Ik woon in een wonen met zorg voorziening voor mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel), en als dat teveel wordt wil ik vluchten als ik daar de mogelijkheid voor heb dan (is dat er niet dan 'ontplof ik'in schreeuwen en schelden. Dan ben ik echt geen Christenlijk voorbeeld voor de mensen die dan in mijn buurt zijn).
Ik merk dat ik nog veel teveel in een bepaald patroon vastgeroest zit in gevoel en denken, als het gaat over omgaan met mishandeling en sexueel misbruik. Het lijkt wel een gewoonte (een soort van comfortzone?!?) waarvan ik zeker los moet breken. Maar de sterke wilskracht om dit niet los te laten omdat ik niet weet wat ik tegenkom áls ik het los zal laten. Bang voor het onbekende dus.
Ik zei tegen God: "Maar ik heb de daders toch vergeven? Of heb ik dat niet goed genoeg gedaan"?
"Mijn liefde alleen kan je genezen" leek Hij te zeggen.
Ik merkte dat ik tóch bang ben voor die liefde. De zuivere liefde die God voor ons heeft.
In mijn hoofd zit het wel goed, maar in mijn gevoel lijkt het toch wel 3 keer bagger te zijn. Misschien wel 10 keer.
Maar een beerput aan rotzooi opruimen kost veel tijd en kan soms erg zwaar zijn.
En toch… God heeft bij mij iets getriggerd nu waarvan ik weet dat het NU de tijd is om er iets mee te doen.
Ondanks dat ik bang ben voor die liefde hou ik wel van God. Ik geloof dat Hij bestaat. Hij laat mij niet los geloof ik, en daarom trekt Zijn liefde mij 'gewoon'.
Ik vind het erg lastig om detail uit te leggen wat er verder in mij gebeurde en wat deze overdenking bij Opwekking met mij deed op dat moment. Maar ik geloof dat er een diepre laag van verwerking is aangesneden, nu de andere lagen er niet meer zijn. Alsof ik een ui ben die laagje voor laagje gepeld wordt.
Graag gebed dat de kern van wie ik ben ook voor mijzelf zichtbaar zal worden en dat ik niet blijf hangen op het punt waar ik nu ben. Want ik ben nu wel waar ik nu ben, maar ik wil niet blijven waar ik nu ben. Mijn doel is verder te kunnen lopen met Hem Die mij ook liefheeft en waar ik graag een dikke knuffel van zou willen hebben. Zuivere liefde bestaat zeker, alleen zou ik dit graag willen leren ontvangen. Maar dan moet eerst alle bagger er uit denk ik.
Sorry, ik weet eventjes niet hoe ik het anders moet uitleggen. Ik geloof dat God dit wel zal doen. Want ik geloof dat daar waar ik het (nog) niet zelf kan, dat Hij het dan overneemt.
Alvast erg bedankt voor het gebed.
Nee, ik ben niet op de opwekking zelf, maar ik kijk mee als de situatie daar toe geschikt is.
Noem mij maar Olina.

Vriendelijke groeten van :
Olina.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~